شاید این اولین باری باشه که بدون وجود فـرزاد دارم اینـجا می نویسم ، من و فـرزاد تصـمیم گرفتـیم رابطه مون رو تموم کنیم . متاسفانه ما نتونستیم اون جوری که فکر کرده بودیم رابطه مون رو به یه جاهایی برسونیم ، خیلی نقشه ها برای آینده مون کشیده بودیم ، خیلی آرزوها داشتیم ولی خب . . . همیشه همه چیز اونجوری که ما فکر می کنیم پیش نمیره . مطمئنا هر دوی ما به یه اندازه مقصر بودیم ، هیچکدوم نتونستیم دست از خودخواهی ها و بچه بازیهامون برداریم ، نتونستیم همو درک کنیم ، نتونستیم نیازهای طرف مقابلو بفهمیم و بهش احترام بگذاریم ، نتونستیم هیچوقت با حرف زدن مشکلاتمون رو حل کنیم . در واقع هیچکدوم توانایی قبول مسئولیت رو نداشتیم .  

به هر حال ما هردومون حالمون خوبه و با هم نه دشمنی داریم و نه به خون هم تشنه ایم .

این وبلاگ از روز اول هدیه من برای سالگرد آشنایی مون به فرزاد بود ولی متاسفانه هیچوقت اونجوری که دلم می خواست نشد ، نتونستم راحت گله ها و حرفای دلم توش بزنم ، حتی اینجا هم باید مشکلات سانسور می شد ! برای همین بود که هر وقت من و فرزاد دعوامون بود این وبلاگ برای چند ماه بسته می شد . فرزاد ، می دونم حتی الان به خاطر این پست کلی از دست من ناراحت می شی ولی دیگه می خوام خودم باشم ، خسـته شدم از بس رل بازی کردم . مطمـئنا اینجا نه ، ولی تو یه وبلاگ دیگه می خوام خودم باشم ، می خوام مثل خیلی دوستای مجازیم از اینکه خودمم لذت ببرم . از اینکه بدون هیچ خجالتی حرفای دلمو بزنم و از مشکلاتم بگم احساس آرامش کنم .

من وبلاگمو نه حذف می کنم نه پستای قبلیمو پاک می کنم ، واسش خیلی زحمت کشیدم ، همیشه سعی کردم بهترین ها رو پیدا کنم و توش بذارم چون یه هدیه بود واسه کسی که خیلی برام عزیز بود . شاید یه روز بلاگفا خودش وبلاگو حذف کنه .

فرزاد 2 تا گله ازت دارم اول اینکه همیشه آخر همه به اینجا اومدی ، همیشه آخر همه نظر دادی . برای اینجا هم مثل من ارزش قائل نبودی . ناراحت نشو از این پست من ، اینجا کسی من و تو رو نمیشناسه ، کاش به جای اینکه انقدر نگران قضاوت آدمایی باشی که هیچوقت تو رو نخواهند شناخت ، یک کم نگران من بودی که 3 ساله تو رو می شناسم . آرزوم بود یه بار ID و Password رو ازم بگیری و تو یه پست بذاری ، حتی یه خط شعر !

دوم اینکه هیچوقت نفهمیدی که :

                 وقتی کمتر سزاوارم به من مهر بورز . . .  آن زمان نيازمندترم